|
|
04-02-2012
Blog: ‘Hart voor de Jeugd in Deventer/Salland e.o.’ #HVJDS
Brainstormen, co creëren, pitchen, twitteren, catchen, Pecha Kucha en intervisie hebben veel met elkaar gemeen. Het zijn allemaal manieren om tot nieuwe inzichten en ideeën te komen. Zo liep ik al een tijd rond met het idee om de verbindingen die ik elke keer op kleine schaal maakte te bundelen. Maar hoe? LinkedIn (een soort zakelijke Hyves voor de digibeten onder ons) bleek een prima middel om mijn netwerk te bereiken en zo mensen met eenzelfde visie met elkaar in contact te brengen. As we speak zijn er 78 mensen ‘member’. Wie weet wat de toekomst brengt?
We hebben een regiegroep gevormd met mensen vanuit verschillende werkvelden en achtergronden. Wij zetten ons belangeloos in voor ‘Hart voor Jeugd’, omdat wij maatschappelijk betrokken zijn en geloven in het feit dat de jeugd onze toekomst is! De regiegroep heeft de koppen bij elkaar gestoken en een voorstel gemaakt, waarin het kader (visie & missie) van onze groep duidelijk vorm heeft gekregen.
Visie en Missie ‘Hart voor Jeugd’
Samenvattend:
- HvJDS komt ongeveer om de maand bij elkaar middels een themameeting, bijv Jeugd & Talent, Jeugd & Zorg, Jeugd & Werk enz...
- De themameetings zijn voorbereid door de regiegroep, met input vanuit de HvJDS-leden.
- Doelen: out-of-the-box denken, samenwerking en voor jeugd, komen tot arrangementen waarin jeugd betrokken wordt.
- Werkwijze en uitgangspunt arrangement
Input komt van:
· jongere(n) of,
· professionals (uit HvJDS) of
· bedrijfsleven/MO.
We behandelen in een arrangement:
- een inhoudelijk/actueel thema (bijv. ‘talent’) of
- een jeugdvraagstuk of
- een maatschappelijk vraagstuk of trend.
- Hoe kan je meedoen of een bijdrage leveren?
Adopteren van of een aandeel hebben in een arrangement.
Eén persoon binnen HvJDS is contactpersoon, aanjager en/of verbinder van arrangement.
- Voorwaarde:
Een arrangement bestaat altijd uit en is een samensmelting van: 1 lid van HvJDS, jongere(n) en mensen uit het bedrijfsleven/MO.
- We sluiten af met resultaten en een jaarplan.
Hierbij de link van de Prezi (visie en missie in beelden):
Na de informatie in beeld en taal, nog niet duidelijk genoeg? Hierbij een
voorbeeldarrangement n.a.v. het thema ‘talent’:
Een lid van de groep professionals uit HvJDS heeft een jongere in de klas die graag zelfstandig ondernemer wil worden. We koppelen hem aan een ondernemer uit het bedrijfsleven om zijn talent te ontwikkelen. Dan hebben we dus een kleinschalig arrangement wat verder kan groeien en bloeien. (Op grote schaal kan dit weer uitmonden in een databank van ondernemers die jongeren coachen in ondernemen)
We beginnen klein, maar zijn dus niet bang om te groeien J
Meer lezen, meer info, contact of vragen?
‘Hart voor Jeugd’ op LinkedIn:
‘Hart voor Jeugd’ (@HVJhelpdesk) op Twitter:
Geschreven door:
Paola Patimah-Starink
Eigenaar Trainingscentrum People in Control
|
|
26-01-2012
Blog: ‘Een APK doet toch iedereen?’
Je bent op deze site gekomen, omdat je waarschijnlijk gezocht hebt op woorden als kickboksen, trainingscentrum, weerbaarheid óf je bent op deze site beland doordat je bent doorverwezen (door iemand: een hulpverlenende instantie, je school, je fysiotherapeut, je werkgever…). In ieder geval heb je een reden, waarom je dit nu leest. Blijkbaar is er iets waarbij je hulp wil, advies nodig hebt of een steuntje in de rug. Laat ik je vertellen dat je niet de enige bent. Wij krijgen veel aanvragen van kinderen, jongeren én volwassenen die gewoon de puntjes op de i willen. Dus niet psychotisch of extreem in de war, nee: gewoon een beetje hulp bij… Onzekerheid? Te dik? Slaapproblemen? Verdriet? Agressie? Of gewoon ‘ik zit niet lekker in mijn vel’? Er kunnen honderden redenen zijn waarom het even niet loopt, zoals je eigenlijk zou willen.
Sommige mensen weten heel goed wat de oorzaak is van hun ‘probleem’, maar anderen hebben weer behoefte aan wat onderzoek. Waar komt het vandaan? Wij gaan niet graven in uw verleden, wij willen hulpvragen niet problematiseren. Wat wij belangrijk vinden is hoe we er samen aan gaan werken. Tijdens een (gratis!) intakegesprek gaan we bespreken wat je wil bereiken en hoe wij dat (samen) gaan doen. Soms is onderzoek naar de oorzaak wenselijk: bij de huisarts, een psycholoog of iemand anders. Dit doen wij altijd in overleg met jou. Jij bent de klant, jij bepaalt dus wat we doen.
Ik vergelijk het weleens met een APK voor een auto. Even pas op de plaats en bijtanken. Verse olie en de banden weer opgepompt. Gerepareerd en uitgebouwd, want de dingen die goed lopen kan je wellicht verder ontwikkelen. Ik doe de check, jij tankt bij zodat je weer de weg op kan en samen doen wij het onderhoud. Een APK doet toch iedereen? Dus wat houdt je tegen om ook een check te doen?
(Spannend? Lees dan mijn eerste blog ‘Kennismaking: mijn eerste keer’!)
Kies niet voor: 'ik wil', maar 'ik ga'! Dus tot ziens?!
Geschreven door:
Paola Patimah-Starink
Eigenaar Trainingscentrum People in Control
|
|
21-01-2012
Blog: ‘Als praten alleen niet helpt’
Borderline of problemen met emoties, depressie of burn-out, persoonlijkheidsstoornis of tijdelijk in de war, EMDR of RET, groepscounseling of individuele begeleiding, empowerment of SoVa, ADD of ADHD ??? Ik kan zo nog wel even doorgaan.
De diagnoses worden links en rechts ‘zomaar’ en ‘klakkeloos’ op iemands voorhoofd geprint, zonder dat daar een psycholoog of psychiater bij betrokken is geweest. ‘Hij is altijd zo druk, dus: ADHD.’ Hoezo, dús ADHD? Begeleidingsvormen worden her en der op een cliënt, patiënt of deelnemer losgelaten. Werkt dit niet? Och, dan proberen we dat toch gewoon? Internet staat namelijk vol met zelfhulplijstjes, ideeën en visies. Gevolg: we worden onze eigen psycholoog zonder onderzoek en zonder gedegen kennis.
Enkele tips bij zorg:
- Pas rust, reinheid en regelmaat toe. Niet afdoende?
- Maak het bespreekbaar (klopt het wat ik zie/signaleer/voel?): met de zorgcoördinator, met uw man of vrouw, met uw baas, met uw vrienden. Eng? Lees verder.
- Maak vervolgens een lijst: dit zie, signaleer of voel ik. Het geeft duidelijkheid en overzicht in uw situatie.
- Beantwoord de volgende vragen:
Maak ik mij hier zorgen over?
Heb ik hier hulp bij nodig? Kan ik dit alleen?
- Maak, indien gewenst, een afspraak bij de huisarts. Neem eventueel uw lijst mee, ter ondersteuning of geheugensteun. Afhankelijk van uw hulpvraag kan de huisarts u (door)verwijzen* of adviseren.
Veel mensen bespreken hun zorgen liever met hun omgeving (sociaal netwerk) en bepalen dan hoe ze het probleem gaan of kunnen aanpakken. Dit is prima! Sommige mensen houden een dagboek bij. Anderen zoeken afleiding in een hobby. Helpt het niet (voldoende)? Schakel dan de huisarts in, daar is hij of zij voor!
Een specialist kan u vervolgens weer doorverwijzen naar ons, als bijvoorbeeld praten alleen niet helpt. Dit gebeurt vaak bij borderline, angst, trauma, autisme en depressie. Maar ook andere klachten of problemen kunnen met mentale en fysieke training opgepakt worden. Een psycholoog maakt dan gebruik van onze expertise met betrekking tot lichaamswerk. We werken samen, dus ook met u! Zij de hulpverlening, wij de begeleiding. Op die manier werken we zowel op mentaal en fysiek gebied aan uw doelen. Helder en duidelijk, zonder wachtlijst en met 100% inzet. Zo doen wij dat!
*(door)verwijzen/verwijsbrief: in deze brief beschrijft de huisarts kort wat de klachten of problemen zijn. De brief is gericht aan een specialist. Je kan een verwijzing krijgen voor een hulp-/zorgverlener (bijv. een kinderarts of een psycholoog) of een hulp-/zorgverlenende instantie (bijv. verslavingszorg).
Geschreven door:
Paola Patimah-Starink
Eigenaar Trainingscentrum People in Control
|
|
19-01-2012
Blog: ‘Meidenpraat’
Trainingscentrum People in Control respecteert uw privacy en verklaart uw persoonsgegevens vertrouwelijk te zullen behandelen. De personen in kwestie worden daarom in neutrale termen omschreven. Onderstaande situatie is met toestemming van de desbetreffende deelnemers beschreven. De deelnemers wensen anoniem te blijven, wat wij respecteren.
Ik hoor het gegiebel al op de gang. Eén voor één druppelen ze binnen. De meidengroep is er weer klaar voor. Negen meiden tussen de 14 en 17 jaar. Nagels gelakt, haar gestyled en de make up netjes verzorgd. Vanuit de ‘huiskamer’ geef ik in deze leefgroep de training ‘Girls Talk’*. Samen met een vrouwelijke groepsleider van de leefgroep geef ik de training.
Praten over seks: over je seksuele grenzen, seksuele voorlichting en meer. Wanneer heb je nou eigenlijk seks en waarom? Nu begrijp je wellicht waarom de meiden giebelen. Altijd weer spannend, maar ook altijd weer leerzaam. Want (enkele voorbeelden vanuit Girls’ Talk): tegenwoordig is het allang niet meer zo dat alleen de man of jongen een condoom bij zich moet hebben. Sterker nog: de meiden denken vaak dat ze een ‘slet’ zijn als ze er één bij zich hebben, maar de jongens denken juist: fijn! Ook is afscheiding schijnbaar een wereldvreemd gespreksonderwerp. Ken jij meiden om je heen die daar ‘gewoon’ over praten? Gelukkig kan je tegenwoordig het hele internet afstruinen op zoek naar antwoorden. Ook de jongens hebben hun vragen. Twee vragen die ik te horen kreeg tijdens een training: Als een meisje een tampon gebruikt, kan ze dan ook tegelijkertijd plassen? En: waarom heeft de anticonceptiepil maar 21 pilletjes in de strip en heeft een maand 31 dagen? Zo zie je maar weer: ook de heren hebben zo hun vragen, die ze (bijna) niet durven te stellen! De kunst is om de uitleg zo neutraal en gewoon mogelijk te laten zijn. Wat heeft een puber aan schaamte of uitlachen? Een puber wil duidelijke en heldere informatie. Hapklaar en direct: durf jij je kind, vriend of leerling, zonder gene, bovenstaande uitleg te geven?
Durf jij je dochter mee te laten doen aan deze training? Sommige ouders zijn huiverig, bang dat erover praten aanzet tot seks. Het tegendeel is waar. Voorlichting is zo belangrijk en kan veel problemen voorkomen! Meiden zijn zich juist na de Girls’ Talktraining meer bewust van hun lijf, van hun grenzen en hun keuzes. Gaan je wenkbrauwen fronsen bij de volgende woorden of zinnen? Condo-box, Maagd Maria is pregno, maar ze had niet gebald, Soa-sisters, We-vibe & grooming? Dan wordt het hoognodig tijd om je eigen seksuele kennis bij te spijkeren!!!
Ik snap er dan ook niets van dat de overheid bezuinigd op voorlichting op scholen. Dus kruipen alle pubers de digitale snelweg op, op zoek naar antwoorden op zoveel vragen. Want zeg nou zelf: wat wist jij van seks, voordat je eraan begon?
Tip 1:
Tip 2:
Informatie en voorlichtingsmateriaal voor scholen, jongerenwerkers enz…
* Girls’ Talk:
een groepscounselingprogramma voor seksueel actieve, kwetsbare meisjes van 14 tot 18 jaar met een relatief laag opleidingsniveau. Het programma is gericht op hun seksuele ‘empowerment’ en weerbaarheid. Het is de bedoeling om hun seksuele gezondheid en welzijn te verbeteren. In het programma wordt daarom niet alleen aandacht besteed aan veilig vrijen en geslachtsgemeenschap, maar er wordt ook gesproken over het realiseren van plezierige seksuele ervaringen, vrij van dwang, discriminatie en geweld.
Geschreven door:
Paola Patimah-Starink
Eigenaar Trainingscentrum People in Control
|
|
16-01-2012
Blog (ouders): ‘Als je niet meer kan winnen van je zoon’
Trainingscentrum People in Control respecteert uw privacy en verklaart uw persoonsgegevens vertrouwelijk te zullen behandelen. De personen in kwestie worden daarom in neutrale termen omschreven. Onderstaande situatie is met toestemming van de desbetreffende deelnemers beschreven. De deelnemers wensen anoniem te blijven, wat wij respecteren.
Hij belde rond 22.00 uur. Een volwassen vent met een trillende stem. ‘Ik geef het op. Ik kan hem niet meer aan…’ Aan de andere kant van de lijn hoor ik de man zijn neus snuiten.
De man vertelde over hoe leuk hij vroeger altijd met zijn zoon stoeide. Gewoon, zoals elke vader dat weleens doet: een beetje duwen en trekken, hangen en wurgen… maar dan niet letterlijk! Giftig hadden ze tegenover elkaar gestaan die avond, omdat vader niet wilde dat zoon alwéér de stad in ging. Huiswerk moest gemaakt worden en de hond moest ook nog uit. Zijn zoon was boos geworden, schreeuwde vervolgens dat het oneerlijk was dat hij niet weg mocht en balde zijn vuisten totdat zijn knokkels wit werden. Zijn zoon stompte een gat in de deur en stoof dreigend op vader af. Ze stonden neus aan neus. Moeder gilde nog dat het allemaal moest stoppen en sjorde aan haar zoon. Geïrriteerd rukte hij haar handen los van zijn trui en duwde haar weg: ‘Hij gaf haar gewoon een DUW!’ Vader vertelde aan de telefoon dat hij nog probeerde om zijn zoon te kalmeren, door zijn hand op zijn schouder te leggen… maar zijn zoon bedacht zich niet en greep zijn vader bij de keel. Vader knapte en liet zijn tranen over zijn wangen lopen… zo had hij zijn zoon toch niet opgevoed? Zijn zoon was geschrokken door de tranen van zijn vader en liet los. Zwijgend liep hij de trap op, naar zijn kamer en liet zijn ouders geschokt achter. Zij gingen bij zichzelf te rade wat er nu net gebeurd was, want zo hadden ze hem nog nooit gezien. Hadden ze het kunnen voorkomen? En wat is er met die jongen toch aan de hand? Moeder besluit om bij haar zoon te gaan kijken in zijn slaapkamer. Ze treft hem huilend aan…
Vader vraagt mij of ik bij ze langs wil komen, omdat hij denkt dat hij zijn zoon niet zover krijgt dat hij meegaat naar het trainingscentrum.
Ik tref het gezin de volgende ochtend bij hen thuis. Stil zitten ze alle drie aan de eettafel: een huilende moeder, een vader formaat bodybuilder en een zoon van 17 jaar die met gemak omver te blazen is, maar wel 2 meter 10 lang.
Vader vertelt dat hij aan zijn zoon heeft uitgelegd wat ik kom doen en daarop begint zoon, friemelend aan het koordje van zijn trui, zelf al met zijn verhaal. Hij heeft een vriendinnetje en had met haar afgesproken in de stad… ‘Mijn ouders hoeven niet alles te weten. Voordat je het weet willen ze dat ik haar uitnodig en dan gaat mijn vader weer stomme grappen maken enzo.’ Voordat vader (die al ademhaalt om iets te zeggen) wat kan zeggen, haak ik in. Ik vraag de zoon of hij vaker zulke buien heeft. Hij knikt. Ook op school gaat het niet goed, vertelt hij. Hij wordt gepest. Paniek* zorgt ervoor dat hij fysiek reageert, omdat het hem mondeling (nog) niet lukt. Niemand luistert naar hem en niemand vind hem aardig…
Na het huisbezoek waar de intake** heeft plaatsgevonden, besluiten wij om een training op maat te starten en ook in gesprek te gaan met school. Zij maken gebruik van het pestprotocol*** en bieden een pestprogramma aan. Met behulp van de People in Control-methodiek kunnen wij er samen voor zorgen dat de zoon weer beter in zijn vel komt.
Laatste nieuws: de verkering is nog aan en vader heeft geen grappen gemaakt tijdens het voorstellen. Zoon heeft nu 2 vrienden: 1 via school (training pesten) en 1 via het trainingscentrum, die hij (na een individueel afgelegd traject) leerde kennen tijdens de groepstraining. Ouders wilden geen melding of aangifte doen bij de politie tegenover hun zoon. Ouders hebben contact gelegd met Pestweb.nl voor informatie en advies & andere ouders van pestslachtoffers voor uitwisselen van ervaringen en tips. Thuis gaat het nu beter. Er heerst weer rust en de veiligheid/geborgenheid is terug in huis.
* Paniek:
Pestslachtoffers hebben een dikke huid. Zij kunnen jarenlang (zwijgzaam en onzichtbaar) gebukt door het leven gaan. Na enige tijd kan dit op meerdere manieren zichtbaar tot uiting komen. Enkele voorbeelden: huilbuien, slecht slapen, schoolverzuim, letterlijk ziek worden, boosheid of agressie. Ouders weten soms niet wat er aan de hand is en gaan in gesprek met hun kind, bij zichzelf te rade of zoeken hulp. Tip: heeft u geen idee wat er aan de hand is, maar ziet u duidelijk verschil in het gedrag van uw kind? Neem contact op met school en/of uw huisarts voor advies. Bij zorgelijke signalen m.b.t. het welbevinden van uw kind kan de huisarts ervoor kiezen om uw kind (en evt. u) door te verwijzen.
** Intake:
Een intake- of kennismakingsgesprek is gratis en duurt maximaal 1 uur. Een intake verplicht de jongere en/of ouder(s) tot niets. Tijdens de intake maken wij gebruik van het 8-fasenmodel, waarbij wij alle leefgebieden van de jongere (of volwassene) langsgaan. Wij kunnen begeleiding bieden en adviseren op 8 leefgebieden: sociaal, psychisch, praktisch, lichamelijk functioneren, dagbesteding, zingeving, financiën en huisvesting. Het kan zijn dat uw hulpvraag (of die van uw kind) op één of meerdere leefgebieden betrekking heeft.
*** Pestprotocol:
Een pestprotocol is een handelings- / beleidsplan op papier met regels, acties en afspraken: wanneer en wat te doen bij pesten. Wordt uw kind gepest? Maak melding van het pesten en neem uw kind serieus. Luister, steun en onderneem actie! Voor vragen, advies en tips hierover kunt u altijd contact met ons opnemen.
Geschreven door:
Paola Patimah-Starink
Eigenaar Trainingscentrum People in Control
|
|
14-01-2012
Blog: ‘Hè? Wat? Huh? Wattuh?’
Als u een ouder bent of oud bent ;-) dan begrijpt u bovenstaande direct. Jongeren die communiceren met ‘Hè?’ is een grote frustratie voor velen van ons. Naast ouders raken ook docenten, politiemedewerkers en vele anderen licht geïrriteerd wanneer zij deze twee letters horen. Het staat zelfs in de Dikke van Dale: uitroep van opluchting, teleurstelling, bewondering enz. En dan maar raden hoe het bedoelt is…
Persoonlijk krijgt ik ook jeuk van een jongere die altijd loopt te hè-en (wat dan weer niet in de Dikke van Dale staat). Wanneer er weer een jongere het trainingscentrum binnenkomt, merk ik het al snel. U herkent ze vast ook wel op straat, in de supermarkt of op uw school: nonchalant, ongemotiveerd, liever lui zijn dan moe, sloffen tijdens het lopen (te moe om voeten op te tillen?), veel zuchten / steunen en kreunen bij enige vorm van inspanning, het liefst alles beantwoorden met ‘ja’, ‘nee’, ‘hmm…’, ‘weet niet’ of ‘zal wel’. Ze schrijven ook zo min mogelijk: W8 FF (wacht even), CUL8ER / SUL (See you later), LZZL (lang zal ze leven). Of maak ik nu de bekende fout? Natuurlijk zijn ‘ze’ niet allemaal zo!
Maar wat doen ‘we’ eraan? Accepteert u het of bent u de verbeteraar? Ik kies altijd voor het laatste en benoem direct dat ik dit niet accepteer, gevolg door een wenselijk antwoord. Een voorbeeld:
Jongere: ‘Hè? Wat?’
Ik: ‘Sorry, (naam jongere). Je bedoelt: Wat zegt u?’
Jongere: ‘Ja’
Ik: ‘Wat bedoel je met: ja?’
Jongere: ‘Ja, mevrouw’
Ik: ‘Dank je wel. Je weet dat het netjes is om met twee woorden te spreken?’
Jongere: ‘Hè?’
#datdus *zucht*
Geschreven door:
Paola Patimah-Starink
Eigenaar Trainingscentrum People in Control
|
|
12-01-2012
Blog: ‘Váke beij te bangge’ (Sallands voor: ‘Vaak ben je te bang’)
Trainingscentrum People in Control respecteert uw privacy en verklaart uw persoonsgegevens vertrouwelijk te zullen behandelen. De personen in kwestie worden daarom in neutrale termen omschreven. Onderstaande situatie is met toestemming van de desbetreffende deelnemers beschreven. De deelnemers wensen anoniem te blijven, wat wij respecteren.
Ze is ‘neeng*’ en ‘altiet bangge*’ , zei een mevrouw uit Salland aan de telefoon. Ze had het over haar dochter. Onzekerheid, verlegen, angstig, bang, spannend… de woorden vliegen mijn oor in. ‘Ik had het ook hoor! Nou ja, vroeger dan…’: zei moeder in haar beste ABN, nadat zij hoorde dat ik het Sallandse dialect niet machtig was. Vervolgens vroeg zij mij ‘Of ik daar wat mee kon**’, aangezien haar dochter was doorverwezen naar mij, via school. Ik nodigde het gezin (in dit geval: vader, moeder en dochter) uit voor een kennismakingsgesprek in het trainingscentrum.
Vader gaf mij als eerste een ferme handdruk en riep gelijktijdig iets over ‘de grote stad’. (Als je van het Sallandse platteland komt, is alles al gauw groot, druk en crimineel: volgens vader) Moeder stapte vervolgens voorzichtig het trainingscentrum binnen, gevolgd door een dochter die mij (nog) niet aan durfde te kijken. Het gesprek verliep voorspoedig, voor haar ouders in ieder geval… Vader en moeder zaten op het puntje van hun stoel en spuiden hun casus. Het meisje keek schuchter rond. Ik zag dat ze o.a. de bokszakken, de judomatten en sprintouwen ontdekte. Wat haar ouders allemaal vertelden, ging duidelijk aan haar voorbij. Ik deed een poging om haar zelf te laten vertellen, maar telkens onderbrak vader of moeder haar verhaal. Ik keek ouders aan en gooide er (quasi nonchalant) een opmerking in: ‘Ik zou het fijn vinden als jullie dochter nu zelf iets kan vertellen’. De boodschap bleek aangekomen en ouders zakten terug in de stoel. Het meisje begon voorzichtig. Over school: dat ze de juffen niet om hulp vraagt. Over thuis: dat ze zelden buiten speelt, omdat ze niemand durft te vragen. En dat haar broer veel meer durft. (Ik kijk ouders af en toe aan, met de boodschap: ‘Laat haar maar vertellen. Geef haar even de tijd. Jullie mogen zo’) Over sport: dat ze wel met een sport begint, maar nooit een seizoen afmaakt. Over vriendinnetjes: dat ze die niet heeft….
Ik vertelde haar hoe goed ik het vond dat zij dit zelf allemaal durfde te vertellen en zag haar voorzichtig lachen. Ik stelde haar vervolgens een aantal vragen, waarbij ze langzaamaan oogcontact met mij maakte. Tijdens het gesprek gooide ik er af en toe een grap tegenaan, waar ze hardop om moest lachen. Het ijs was gebroken.
Ik vroeg ouders en dochter om op de judomatten plaats te nemen. Om duidelijk te maken hoe ik te werk ga, deed ik in dit geval een tweetal fysieke en mentale oefeningen. Moeder en dochter vertoonden dezelfde kenmerken van verlegenheid, in dit geval: faalangst. Vader daarentegen had nogal de neiging om gas te geven, door te gaan, soms zelfs over zijn grenzen heen. De ‘niet lullen, maar poetsen’-methode. Zelf benoemde hij het als: ‘Ik ben un droadnaegel***.’
Nadat ik had verteld wat ik allemaal zag gebeuren en waar ik haar bij kon helpen, maakten wij samen de balans op. Dochter gaf aan vooral behoefte te hebben aan het terugdringen van haar faalangst. Een concrete hulpvraag werd geformuleerd. (Tip: vat een verhaal samen tot een haalbaar en concreet doel. Plaats het in een tijdsbestek die past bij de hulpvraag. Stel daarbij niet te hoge eisen aan je kind. Kies er dus voor om niet teveel doelen in te korte tijd te willen behalen.)
Het kwartje viel… dochter genoot van het fysiek bezig zijn, aangezien zij praten maar spannend vond. Hoe vertel je namelijk aan iemand dat je ‘altied bangge’ bent, terwijl iedereen dit toch al aan je ziet?
Laatste nieuws:
Dochter heeft de training reeds met succes afgerond. Tijdens één van de lessen heb ik, samen met de dochter, een les gemaakt met oefeningen en opdrachten die wij eerder samen hadden gedaan. Voor deze les had de dochter haar ouders uitgenodigd, waarbij dochter de oefeningen uitlegde en voordeed. Dit stimuleerde haar om voor een groepje te durven staan en leverde haar een succeservaring op. (Tip: begin altijd met een klein aantal mensen en met personen die voor een deelnemer veilig voelen.) Vervolgens kan zij verder (op)groeien en (op)bloeien. Twee weken later belde de mevrouw uit Salland nogmaals. Of zij haarzelf ook aan kon melden voor een training…
* ‘Neeng’ en ‘altied bangge’: Sallands (dialect) voor: ‘9 jaar oud’ en ‘altijd bang’.
**Of ik daar niet wat mee kon: Deze vraag krijg ik vaak. Ik stel dan een gratis intake-/ of kennismakingsgesprek voor, zodat wij samen kunnen bekijken of ik er inderdaad wat mee kan. Als mijn kennis en kunde niet aansluit bij de hulpvraag, dan adviseer ik een doorverwijzing. Vaak is er behoefte aan een ‘warme overdracht’. D.w.z: dat ik meega met een gesprek of het eerste contact leg. Dit is mogelijk en altijd op verzoek van degene met de hulpvraag.
***un droadnaegel: Sallands (dialect) voor: ‘eigenwijs’
Geschreven door:
Paola Patimah-Starink
Eigenaar Trainingscentrum People in Control
|
|
05-01-2012
Blog: ‘Die leraar is een loser, dat weet toch iedereen?’
Trainingscentrum People in Control respecteert uw privacy en verklaart uw persoonsgegevens vertrouwelijk te zullen behandelen. De persoon in kwestie wordt daarom in neutrale termen omschreven. Onderstaande situatie is met toestemming van de desbetreffende deelnemer beschreven. De deelnemer wenst anoniem te blijven, wat wij respecteren.
In mijn mailbox staan 2 mailtjes van dezelfde afzender. Het oudste mailtje, zonder onderwerp, open ik als eerste en tref daar een korte email aan in straattaal (‘Yo, t gaat niet lekker man. Ik moest dashen van skoro en heb geen cashflow. Ik had skitta, maar nie meer, weet je. Ik ben een strijder. Laat wat van je horen, aight?’ ).
Glimlachend staar ik naar het scherm en open vervolgens mailtje nummer 2. Het onderwerp is: Sorry.
(‘Dag mevrouw of meneer, ik had u net een mailtje gedaan maar mn begelijder vond t niet goed. Dus stuur ik nog een mail. Ik wil met u praten. Het gaat echt niet goed. Ik moet stoppen van school en heb geen geld. Ik had schijt maar nu niet meer. Kunt u mij terugmailen?’)
Omdat ik zijn tweede email zeer kan waarderen, mail ik hem terug en maak vervolgens een afspraak met hem en zijn begeleider. Twee dagen later tref ik ze beiden in het trainingscentrum voor een intake-/kennismakingsgesprek. De jongere geeft mij een hand en mompelt zijn naam. Ongemakkelijk probeert hij ‘groot en stoer’ over te komen, maar dat wil niet erg lukken. Ik zie aan zijn lichaamstaal dat hij het gesprek erg spannend vind. Zijn begeleider blijkt zijn voetbaltrainer. Ik heb hem weleens vaker gezien langs de velden. De voetbaltrainer start zijn verhaal, terwijl de jongere zijn enorme bontkraag in bedwang probeert te houden. De jongere is 19 jaar en twee keer blijven zitten op school, waarbij hij ook al eens is afgestroomd*. Hij moest waarschijnlijk stoppen met school, omdat zijn cijfers en gedrag ‘zeer teleurstellend’ waren volgens zijn trainer. Vervolgens liet ik de jongere zijn verhaal doen. Hij vertelde (zijn visie) over respectloos behandeld worden op school ‘Ik had tegen de biologieleraar geroepen dat hij een loser was, dat weet toch iedereen? Toen moest ik direct naar de directeur’. Hij wilde een diploma halen en de laatste tijd had hij veel ruzie thuis. Hij is opgefokt gaf hij aan, maar eigenlijk is hij heel lief. Hij knipperde daarbij driftig met zijn ogen en keek mij aan, in een poging om mij ervan te overtuigen dat hij écht lief is… Omdat de jongere zélf erg gemotiveerd is om zijn gedrag te veranderen (een voorwaarde om training en begeleiding aan te bieden), vervolgen wij het gesprek.
Stap voor stap komt de jongere tijdens het gesprek tot drie hulpvragen: duidelijk en haalbaar op korte termijn. We formeren (met toestemming van de jongere) een samenwerkingsverband tussen hemzelf, zijn ouders, zijn vrienden, voetbaltrainer en school. Ik neem o.a. een huisbezoek af en doe (met toestemming van school) een observatie in de klas. Wekelijks komt hij naar het trainingscentrum. Eerst voorzichtig en enigszins terughoudend. Na twee lessen, komt hij al pratend en lachend binnen. Tijdens de training roept hij verheugd: ‘Dit is echt trippel boem**, Paola’. Ik lach, maar vertel hem direct dat ‘jij en ik allebei weten dat straattaal niet echt gepast is in een trainingscentrum’. Hij knikt, zegt ‘sorry, Paola’ en buigt zich vervolgens over de mentale oefening over zelfbeeld***.
Laatste nieuws:
De jongere heeft met succes het schooljaar afgerond en zit nu in zijn examenjaar. Hij voelt zich nu zelden opgefokt en heeft een bijbaan gevonden. Zijn ouders en school geven aan dat hij beter aan te spreken is op zijn gedrag. Zijn voetbaltrainer is nog steeds zijn mattie, zijn vertrouwenspersoon en rolmodel.
* afstromen: overgaan naar het volgende leerjaar, maar een niveau lager onderwijs volgen.
** trippel boem: Leuk, gaaf of geweldig.
*** zelfbeeld: Zelfbeeld-oefeningen kunnen van grote waarde zijn als een jongere geen goed, negatief of onrealistisch zelfbeeld heeft en behoefte aan succes-ervaringen.
Geschreven door:
Paola Patimah-Starink
Eigenaar Trainingscentrum People in Control
|
|
03-01-2012
Blog: ‘Kennismaking: mijn eerste keer’
Weet u het nog? De eerste keer? Ik zal u die van mij vertellen. Mijn eerste keer was vandaag. Om precies te zijn 2 minuten geleden: mijn blog over het reilen en zeilen in het trainingscentrum People in Control.
Jaren geleden ben ik mijn trainingscentrum People in Control gestart. Direct pats boem: een vliegende start! Hoera, fijn, leuk… toch? Eigenlijk vreemd, want als iedereen lekker in zijn vel zou zitten, bestonden wij niet. Maar aangezien wij wel bestaan en ‘alive and kicking’ zijn, zal ik eerst even netjes met u kennis maken.
‘Dag, mijn naam is Paola. Leuk om eens kennis met u te maken. Ik ken u waarschijnlijk (nog) niet en u mij (nog) niet. Nou, dat schept in ieder geval al een band.’
Nu weten wij eigenlijk nóg niets van elkaar… want wanneer ken je iemand nou écht? Als ik u vertel dat ik:
- dol op verre reizen ben,
- (ooit) jaren heb gevoetbald,
- graag door verse sneeuw loop (daarentegen is de combi: voetbal kijken met de voeten in verse sneeuw weer niet leuk!),
- verslaafd ben aan advocaattoffees (dus ze zelden koop),
- knalroze nagellak te gek vind,
- ook boekrecensies schrijf (dus graag lees),
- erg perfectionistisch ben,
- 30 jaar ben, maar mij veel jonger voel,
- (te) veel praat (soms, niet altijd, nou, oké, een beetje dan…)
- een eigen mening hebben belangrijk vind,
- meer geef om mensen dan om materiaal of luxe,
- al jaren Indonesisch leer (sekarang: sedikit sedikit of zoiets)
- meer dan 10 jaar docent/juf ben (het is dus eigenlijk tijd voor een feestje…),
- een kat heb (hij heet ‘dikkie’, maar is niet dik)
- zo flexibel ben als een elastiekje,
- heel vroeger altijd bij het leger wilde,
- altijd in Deventer blijf wonen, tenzij ik emigreer,
- bijna blind ben zonder contactlenzen (om precies te zijn: -4),
- liever fiets dan loop, maar weer liever ren dan fiets,
- het fijn zou vinden als het in Nederland elke dag 25 graden of warmer is,
- altijd afmaak waar ik aan begin,
- vrij direct kan zijn (alvast: sorry),
- niet tegen rommel kan,
- mijn haar altijd ‘coupe windhoos’ is (en dat dat prima bevalt),
- afknap op vieze sokken,
- graag teken en schilder,
- ooit nog een boek ga schrijven,
- waarmaak wat ik zeg (dus o.a. een boek ga schrijven),
- geloof in doorzettingsvermogen en wilskracht,
- niet hou van : ‘Ja zeggen en nee doen’ (dus een hekel heb aan liegen en bedriegen),
- genoeg zelfvertrouwen heb (behalve als ik voor een groep moet zingen),
- geen bloemen in huis heb (of wel bloemen, maar dan al snel zonder water)
- een hekel heb aan elkaar niet kunnen verstaan in de kroeg,
- felle kleuren mooi vind,
- focus en overzicht houden mijn kernkwaliteiten zijn,
- niet hou van boter op mijn brood,
- graag kook (maar een hekel heb aan boodschappen doen),
- telefoontjes met als beller ‘onbekend’ zelden opneem,
- graag mensen met elkaar in contact breng,
- daarentegen ‘algemene netwerkbijeenkomsten’ niet leuk vind (ja, hallo: ik ben die en die en doe dit en dat…),
- visueel ingesteld ben,
- tegenwoordig Twitter vaker gebruik dan Google om iets te zoeken en zelfs nu mail met #hashtags (ai…),
- energie voor 10 heb, maar geen ADHD-diagnose,
- voor het eerst blog en dat rete-spannend vind?
En zo kan ik nog wel even doorgaan…
En? Heeft u nu een idee wie ik ben? Waarschijnlijk nog steeds niet, hoewel wij vast overeenkomsten hebben met elkaar. (Tip: Wil je mij zien en horen? Ga dan naar de homepage van de website en bekijk de aflevering ‘Vrouwen’ van RTV Oost (uit 2010).
Ik ben een mensenmens en maak graag IRL kennis (‘in real life: voor de digibeten onder ons). 80% stelt zijn of haar hulpvragen via email (de rest zijn de moedigen onder ons en bellen), dus ik maak graag met u kennis: face-to-face. Eng? Ach… wellicht vinden wij het allebei even spannend, zo’n eerste keer. Want zeg nou zelf: zo raar zijn wij allemaal toch niet?
Iedereen heeft wat moois, is uniek en worstelt weleens met iets. Gelukkig maar, want als wij allemaal hetzelfde zouden zijn, dan waren de advocaattoffees al snel uitverkocht.
Geschreven door:
Paola Patimah-Starink
Eigenaar Trainingscentrum People in Control
|
|
|
